Naalala ko tuloy ang mga Pinoy movies and telenovela, na may eksena na naaksidente ang mga karakter, at 50-50 ang buhay. Lalapitan nang doktor ang pamilya ng pasyente at sasabihin na “Misis, ang mister nyo po ay 50-50 ang lagay”. At ang usual na reaksyon nang nauukol ay di malaman kung ano ang gagawin. Pero ang totoo nun, sa realidad, di mo talaga maiisip kung ano ang magiging reaksyon mo sa sinabi sa iyo. Di mo alam kung aasa ka pa o tatanggapin na lang kung ano man ang kahihinatnan ng sitwasyon.

Ganyan din ang nangyari sa akin kanikanina lang. After noong nangyari nung Sabado sa pagitan naming dalawa ni Katie, nalaman ko din ang dahilan kung bakit ako nag antay sa labas ng 4 na oras at wala din naman palang pinuntahan ang aking pag aantay.

I finally got the chance to talk to Katie this morning, since I saw her online. I never wasted any time and I immediately messaged her. I asked kung ano ba talaga nangyari last Saturday. Of course, the usual, di kaagad nagrereply. I was already my name was blocked already sa skype nya. But then, nagreply din. She said that she LOST her cellphone that day. I said that I waited for her for 4 hours. She said sorry, but I said I cannot accept her sorry for what she did was unforgivable unless, I said that she work out something so that I could forgive her. So she said she wants to meet me so that we could talk. Negotiations went underway since the scars of the past week is still in me until we agreed where and what time to meet. Starbucks raw sa Taipei Main Station at 2.30 p.m.

So I  went. Of course, I am early again, about 10 minutes early. But anyway, she came on time. So she ordered her coffee first, which of course me, I can’t since I am was never a big fan of Starbucks. Then we talked. Pambungad ko agad is “please explain what happened last Saturday” and she said na “I lost my cellphone”. I don’t know if I am going to believe her or not. But then, as we talked further, it came to the point that she said “let’s just be friends” which I countered “why? is that what you want? I don’t want to because I do love you”. But she said, “It’s because we’re not suited for each other”. I was silent for a moment. Thought that for a moment and then I said to her: “It’s just you don’t understand me a little bit more and be a bit sensitive to me.” Sabi nya, “But I don’t want to change, why, do you want to change?” I said “change is good one way or the other”.

“I have also a complain to you” she said. ”What is it?” I asked. ”You always complain” she blurted out. “I do complain because I do not want such situations that could hurt me, that’s why I complain”, I said. Then the couple stuff finally came out.  She said to me “you never gave me what I want”. I was expecting this so I said, “I promised you to give what you want when time comes, it’s not easy to give what you want, its not just with a flick of my fingers its there”. A bit long silence came after that. Then I said to her, on May, I am planning to give you what you want. No response. I continued, “we should spend more time together”. “But we don’t have time for each other, I am going for a business trip for two months”. “Where?” I asked. “Canada” she replied. Then I asked when will she be leaving. April 9. Then she stood up, leaving, I followed. While walking, I asked her, “Is this a breakup already”? Her reply was: “I don’t know, its up to you”. End of story. That was the last moment I saw her, walking towards the entrance of the train station.

What was discussed between us, honestly, it hurts. Knowing that she’ll be leaving for two months totally hurts. And the problem that I am facing now is whether to quit or not to. I know for myself that I do my best before quitting or giving up. I don’t give up easily on one thing, especially if I really know there’s still I can do. But now, I only know 50-50 of things which makes me more confused. I don’t know whether to give it up and cut it all the way or stay. 

The first situation is, I won’t give up, give her what she wants sooner as long as my financial capability allows me so, and do such thing before she leaves. The second situation is, see her before she goes to Canada, spend time with her and promise her that when she comes back, the couple stuff she wants will be there, waiting for her. The downside of the two situations is, what if she comes back here, and then she doesn’t recognize our relationship anymore. This downside of things makes the second one too risky. I don’t want to waste such amount of fortune when in the end it goes down to nothing.

To wrap it up, with all the things that happened in here, I only ended up in pain and now I am broken. I already broke because of the several things that has happened to me since I met her. But, I didn’t give up easily since I was hoping, up until now, somewhere or somehow, there are still positive things that could happen. Even if I have to feel pain through all this but knowing everything will turn out well, I am willing to do it. But the problem now is, things are in a 50-50 situation. Confusing for me on what should I do now. Eto ang drawback ng isang sigurista.

So, kayo na mambabasa ko, ano ang maipapayo nyo? I need your advice on this one for really, I am confused.

Anong oras na, lapit na mag alas dose at andito pa ako sa lab namin. Well ok lang. I will not be here ng ganitong oras without a reason. Probably una, tinatamad pa ako umuwi. Pangalawa, I am numb.

Numb kasi may ginawa si Katie ulit na di ko malaman kung ano mararamdaman ko ngayon kasi numb ako. From my last post, I said there that me and Katie have a date this Saturday which she is the one who set up the date. For some reasons, I looked forward to it since I do need to spend some quality time with her.

So Saturday today, the day that I am anticipating. I called her at lunch time to confirm ang date namin. I said that I’ll be in her place at 5 pm. I went by my routine, did processing on my experiment till 4 pm. Then after I processed one batch of my samples for my thesis, I went na to her place.

When I came there, tinawagan ko sya, una di na naman sinasagot, so I assumed na baka nagshashower or something. So I tried the 10 minute interval of my calls. Then after 30 minutes, ayun sinagot na. Sinabi ko na andito na ako sa lugar mo, sabay sabi nya “I’m not there. I’m out for shopping….” (Langya naman, eto na simula ng kaeklatan na naman sa buhay ko nasa isip ko kanina) Tapos tinanong ko agad kung anong oras sya makakabalik, sabi nya maybe 1 hour, so sabi ko antayin ko na sya (bilang isang lalaki na gusto ipakita na mahal ko sya, pumayag ako).

Ayun, sinet ko ang aking timer sa phone ng 1 hour and 30 minutes. Bigay ako allowance ng 30 minutes since alam ko naman ang likaw ng bituka ng babaeng yun. Lumipas ang isa’t kalahating oras, tumunog ang timer ko sa cellphone, wala pa rin sya. Sinet ko ulit for another 1 hour and 30 minutes. Then unexpectedly, lumipas ang isa’t kalahating oras, wala pa rin sya. Walang hiya!!!! 4 na oras ako nag antay sa kanya di ako sinipot! PUTANG INA!!!!! (dito ako maglalabas ng sakit ng loob, di ko magawa in actual) This is the first time na may gumawa sa akin na nagpaputi sa aking mga mata! Up until now that I am writing this, tinatawagan ko cellphone nya, di nya sinasagot. Ano kaya naisipan ng babae na yun.

Kaya ayun, umuwi akong luhaan. 10.30 na ako nakabalik dito sa lab namin. Di ko malaman kung ano mararamdaman ko. I really plan to quit on her na. Sa lahat ng ayaw ko is magseset ng lakad at pinapupunta ako tapos wala yung nagset ng lakad? I really hate those kind of people na walang isang salita. Ang usapan ay usapan. At sa pagkakaalam ko eh ang mga Asian na oriental ang origin (chinese at japanese) eh strikto sa oras. Pero itong babae na ito eh walang isang salita. And this time, I ran out of respect to her na. Twice is too much na para sa akin. I already suffered. My patience has already reached its peak so no more respect for this kind of girl. But of course, I need to say to her muna ang mga hinanakit ko. Lugi ako kapag di ako nakaresbak kahit sa chat lang. Kahit na mag sorry sya, di ko pagbibigyan not unless she can prove that she’s really and totally sorry sa ginawa nya.

I’m already fucking tired of this. I think talaga I am really played out. According to one of her friends, she’s always out for dates with other guys, which I need to confirm pa (another reason why I should confront her na). I am really running out of respect for her na. Humahantong na sa punto na ayaw ko na mangyari. Pero I think its enough na that I played Mr. Nice Guy to her. Maybe its time for me to show something new sa kanya. Gusto ko ipakita yung isang side ko, yung galit ko na naipon, na gawa ng mga sitwasyon na nakuha kong palipasin since wala ako karapatan magalit at iniintindi ko siya. Its time for me to move on, once everything is talked to her (of course, may diplomasya pa rin na involved, pero kung ayaw talaga, giyera patani na ito).

Still, I am wondering ano ba talaga purpose ni Papa God kung bakit ako nagtyatyaga kay Katie. Nagtitiis sa mga pinaggagawa nya sa akin. Di ko talaga maisip. I hope that everything will be clear sa mga susunod na araw.

Sa nangyari ngayong araw na ito, tuluyang lungkot na naman ang aabutin ko. I already miss the people around me sa Pinas, at eto pa nangyari sa akin. Broken hearted na naman. Tsk. Its really time to retaliate. SUGOOOOOODDDDDDDDD!!!!!!!!!!!

27 March 2008

 Dear Katie,

 Hi! Kamusta?? Sana naiintindihan mo itong sulat ko na ito sa iyo, sana rin maipadala ko sa iyo ito. Well anyway, I hope you had a blessed day today since kaarawan mo ngayon.

 Well kaya ako napasulat sa iyo kasi, medyo bad trip ako sa nangyari kanina. Kahapon lang eh maganda usapan natin, naramdaman mo na naman na weird ako, kasi sabi mo sa tuwing magkasama tayo eh bakit di ko hinahawakan kamay mo, ni hug man lang wala, nasabi mo tuloy na parang di mo ako boypren. Gulat ako sa sinabi mo, pero ako naman, nasabi ko naman sa iyo dahilan na I assumed that you’re a conservative girl, na baka pag hinawakan ko kamay mo habang naglalakad tayo eh magalit ka at pahiya lang abutin ko. Saka isa pa, may breeding din naman ako, na di ako basta basta hawak ng hawak sa kamay ng babae or akbay ng akbay dahil I was raised as a gentleman by my mom. Kaya ayun, pero sinabi ko naman na sa susunod eh gagawin ko gusto mo.

Tinanong mo din kahapon kung may surprise ba ako para sa birthday mo, sabi ko wala pero ang totoo, di pa buo ang isip ko. 50-50 ang chances kaya di ako nakapag sabi ng tapos. Then you invited me sa Sabado to spend time with you, which I gladly accepted naman and which I also want para makapag tuos at makapag tapatan tayo. Quality time as they say.

Tapos eto ngayon, since kaninang umaga, pagkagising ko, tinawagan kita para i-greet kita ng Happy Birthday. Ayun, sa palagay ko ok naman pakiramdam mo nung ginreet kita. Tapos lumipas ang buong araw, tinawagan kita ulit, sabi ko gusto kita makasama mamayang gabi, kahit kwentuhan lang tayo, just as you wanted. Pumayag ka naman.

Ayun, before ako pumunta sa lugar mo, dumaan muna ako sa isang bake shoppe which I know classy naman. I bought a chocolate cake para sa iyo, plus 1 candle na rin. Ayun, byahe ako 30 minutes papunta sa place mo, then nung malapit na ako, tinawagan kita, sabi mo wala ka sa apartment mo, which ako naman, ok lang, sige lang, kaya ko naman magantay. Antay naman ako sa iyo hanggang sa makauwi ka, lakad ako dito at doon, exploring the area. 2 hours so ok lang, alam ko naman na patience is a virtue para sa akin ngayong araw na ito since birthday mo naman.

After 2 hours, dumating ka naman, nauna ka nang umakyat sa floor mo, so ako sunod ako, 6 floors, hagdanan lang, walang elevator. This time, 40% na akong nababanas kasi malinaw ang usapan natin na magkikita tayo kaso sa di ko malaman na dahilan, biglang naiba ang takbo ng usapan natin, 2 hours ako nagantay sa iyo.

Nang magkita tayo, greet kita ulit, kasi gusto ko iparamdam sa iyo na kahit naiba usapan natin eh mahal pa rin kita at di ko kayang magalit. Tapos ayun, binigay ko yung cake na cute na binili ko for you, tapos saka mo sinabi na magshashower ka kasi busy ka and di mo na ako maeentertain. I tried to tell you na antayin kita na matapos sa shower pero pinagpilitan mo na magiging busy ka at di mo na ako maeentertain. So ayun, nung naprocess na nang utak ko sinabi mo, sinabi ko na lang na uwi na lang ako, at kinonfirm ko ang ating date sa sabado.

Pababa ng hagdanan, di ko maiexplain ang nararamdaman ko sa ginawa mo,  either frustrated, galit or whatever, kaya yung kawawang pader na lang ang nasusuntok ko habang pababa ako sa hagdanan para lang mapaglabasan ng sakit ng loob.

I wished na sana nakita ko na you would blow the candle sa cute cake na binigay ko. Sana nakapagusap din tayo ng matagal, naparamdam ko sa iyo na andito ako, tulad ng sinasabi mo na gusto mo ako maramdaman. Eto, pinaparamdam ko ang presence ko sa iyo pero pinalayas mo ako. Di ko tuloy maintindihan kung hanggang saan at kung hanggang kelan ko titiisin ang sakit sa loob na nagagawa mo. Gusto ko man umiyak kanina, di ko magawa.

Sana Katie, maramdaman mo na tao ako, na nasasaktan ako at may emotion ako bilang iyong boypren. Kahit theoretical man ang ating relationship, eh kahit papaano gusto ko pa rin iparamdam na maayos akong boypren, na nirerespeto kita kahit na ano mangyari. Ayaw kong humantong sa part na mawawalan na ako ng respeto sa iyo kasi sa pinaggagawa mo. Kung meron mang tao na tutulong sa akin at magbibigay ng testimony kung sino ako, yung taong tutulong sa akin na magsasabi sa iyo kung ano katauhan ko, laking pasasalamat ko sa taong iyon. Pero I think, walang makakapagsabi ng ganun para sa akin.

Well, sana naenjoy mo ang birthday mo ngayon araw na ito at may God bless you more this year. Kahit ano mangyari, I’ll do my best to show my love for you. Pero sana, maintindihan mo at maging sensitive ka kahit kaunti sa mga bagay bagay. Dito ko lang mailabas ang sakit ng loob ko sa iyo, patawarin mo ako kung meron man ako kasalanan na di ko sinasadya na magawa. Pero, as much as possible, gusto ko magawa mga gusto mo. Sana, maintindihan mo ang makakaya ko. Sana dumating din ang oras na iyon. Sana….

 Love you always,

 Olof

Gabi na naman. Well this is a different night since tapos na ang first sem ko dito sa Taiwan, nakasurbayb din ng isang semestre sa ibang bansa. Just finishing my bottle of beer at kakatapos ko lang makipagusap sa barkada ko na nagpunta sa Japan last week for a training ng kanyang company. Then sakto din na nabuhay ulit ang Korea at BML sa Manang Adang’s Cyber Store. Usap usap tungkol sa dyspepsia ni Van na kanina pang hapon pinaguusapan. Sarap nga naman ng usapang ganun lalo na kapag cyber conference. As usual, imbisibol ako kasi ayaw ko muna makipag usap sa isang tao gawa nang gusto kong pakiramdaman kung ano talaga ang pakay sa akin. Tikoy nga ba? O sinusubukan lang ang aking pag-ibig (pang telenobela mga linya, nak nang tinapang tipaklong!). Tutuloy na sana ang usapan ng biglang….

 

Katie: miss u

What da? hayop sa pambungad na linya. Kakaiba! Teka, itutukish ko muna sa mga kasama ko sa cyberstore. haha. natatawa naman ako sa mga reply nila, baka nga tikoy at siomai na naman ang kailangan nito. Sama ko talaga. Ngunit napatingin ako, may missed event sa messenger program na gamit ko. Nako, nagmisscall ang babaita at pumasok. halata ako masyado na nakaimbisibol ako at nagtatago, kasi di papasok ang mga message at calls kung nakaoffline mode ako. kaso pumasok. halata na ako. wait lang, maya eh online mode ako para di halata na nagtatago ako. usap muna ako sa tindahan. ayan. pede na mag online mode…

 

Katie: hi..
Olof: hello
Katie: i miss u (kakaiba talaga ang pambungad, ano ba maipaglilingkod ko? kailangan mo ng tikoy? langya, nagtatawanan na kaming nasa tindahan sa sinasabi mo)
Olof: missing you too… (naks. epek op cors)
Olof: uhm… how are you?
Katie: i m good
Katie: thank u
Katie: how about u
Olof: bit fine (oo, drama ng kaunti at nagulo ang kautakan ko gawa mo)
Katie: good
Katie: i like u..because u r always nice to me (hhmm, parang iba yata ang patutunguhan nito. baka gastos na naman. sabi ng mga tao sa tindahan eh baka kailangan daw ng tikoy para sa pamilya. lapit na kasi Chinese new year)
Katie: thanks
Olof: your welcome… (op cors, i need to complement din naman sinabi nya)
Katie: so u r in winter vacation?
Olof: yup, just delivered my last report for this semester this morning (and quite successful, joker ang grupo nang tao na nagreport kasi huling meeting ng lab por da sem)
Katie: ic
Katie: so u can have time to be with me all the time right
Katie: u said
Katie: we need time
Katie: to be together
Katie: that what u mean
Katie: am i right
Olof: yeah
Katie: nothing say to me
Katie: no more love? (haha! ang tagal ko kasing nakikipag chikahan sa mga tao na naguusap sa cyber tindahan. ayan tuloy nadale ka sa linya na yan!)
Olof: well i mean we could have the time together (prepared ko na itong sagot na ito. can’t get caught off guard this time)
Katie: ok
Katie: good
Olof: but may i say something? (gusto kitang tapatan sa isang bagay since gusto mo akong makasama ngayong sembreak ko…)
Katie: go ahead
Olof: uhm, its not that i no longer can treat you out to dinner or something… its just if its ok with you, can we sometime split the bill when we go out?
Olof: not all the time but just sometime maybe… (hell yeah!!! kapal ng mukha ko! nasabi ko ito ng di oras!!)
Katie: o
Olof: ? (so what’s your side on what i asked)
Katie: u r the first one tell me this (naknakan ng tinapang tipaklong! wooohoooo! kapal muks talaga ako!!)
Katie: ic
Olof: its not all the time i mean… (oo nga, paminsan minsan lang naman, when the bill is too big)
Katie: ic
Katie: but u r the first one tell me this (oo na, makapal na mukha ko. aminado ako!)
Olof: if its not ok with you, its ok…
Olof: i’ll just find some alternative ways (compromise at babawi na ako)
Olof: just tell me
Katie: ok
Olof: so?
Olof: not ok with you i guess… (tagal mo naman kasi magreply eh, namamatay na ako sa kakatawa gawa ng kausap ko sa tindahan ni adang)
Katie: m
Olof: so not ok with you?
Katie: no ok with me (good! lusot na!)
Katie: make me feel weird…no one ask me this before (PINOY AKO!!! kaya weirdo! iba kasi kultura ko sa kultura mo. isaw nga lang at tokneneng eh solb na kami)
Olof: sorry if i made you feel weird…
Olof: ? (tagal mo naman magreply, anu ba ginagawa mo?)
Katie: question mark for what (nako, di pa nagets. tsk)
Olof: im sorry if i made you feel weird (por da second time ko na ito sinabi ah)
Katie: that’s ok
Olof: well im just being myself…. you said it to me yesterday “just be myself” (oo nga, nagpapakatotoo lang naman ako sa iyo at sa sarili ko, tulad ng sinabi mo sa akin kahapon, di ba?)
Katie: ok
Olof: just being myself, i’ll be honest with you always…
Olof: no matter how hard the truth is
Katie: ok
Olof: uhm does this affect anything on you?
Katie: no (buti naman)
Olof: because i feel there is…
Katie: i m same as before
Katie: because i m myself
Olof: ok…
Olof: well anyway, i appreciate that you miss me…
Katie: u r welcome
Katie: miss u
Katie: love u (ISANG MALAKING “WHAT”????)
Olof: I love you too (teka lang ha, kakausapin ko muna ang nasa cyber tindahan, at napapaganda ang usapan namin gawa ng usapan natin na ito)
Olof: I can’t believe what i am reading…
Katie: then don’t read it (suplada mo naman, di lang ako makapaniwala sa nabasa ko eh)
Olof: i believe it…. (bawi naman agad, hihi)
Olof: its just… overwhelming…. (oo nga, kakaiba, naknakan talaga ng tinapang tipaklong sinabi mo, abot tenga ang ngiti ko dito, gusto ko tumawa ng malakas)
Olof: so we’re a couple now?
Katie: don’t know (bakit di mo alam? nag “lab u” ka na eh)
Katie: u said
Katie: u need time
Olof: well i need time to find that special thing that you wish for… (that’s the time that i need, di basta basta hinihingi mo)
Olof: but i don’t need time to love you…. express my love for you… i mean since i told you that i love you, i already made up my mind during that time… to love you. (naks naman! walang kamatayang pag-ibig!)
Katie: um..
Katie: so
Olof: so…
Katie: what
Olof: uhm, my heart’s pounding…. (oo, ako’y nagulat! nabigla! natulala! natatawa! kinakabahan sa mga pinagsasabi mo!)
Olof: all i could say is I love you so much, Katie
Katie: ok
Olof: so what do you feel now?
Katie: happy
Katie: same
Katie: as before (ganun. pusong bato ka yata eh)
Olof: i see….
Olof: im happy too, that you do trust me that much now
Olof: you there? (tagal mo na naman magreply)
Katie: i never said
Katie: i don’t trust u
Olof: well what i mean is you have trusted me before but now, i feel that the intensity or the degree of your trust is greater than before
Katie: i have to find the way
Katie: because u r different than others whom i met before
Olof: find way on what? (oo nga, find ways on what? ganun na ba ako kakaiba? kumbaga sa puti ako ay itim)
Olof: ?
Katie: nothing
Katie: anyway
Katie: love u (POR DA 2nd TIME!!! WHAT???!!! MAHAL MO NA BA TALAGA AKO?)
Olof: I love you too….
Olof: you accept the fact that i am different?
Olof: different from others?
Olof: ?
Katie: from my exbf
Katie: or other friends
Katie: doesn’t matter (do i read this as “yes you are different but i don’t care?”)
Katie: forget it
Olof: ok….
Olof: i understand that when you said to me that you love me, its all in there…
Katie: sorry
Katie: dont’ get it
Olof: i mean the phrase “I love you” means a lot…
Katie: love u
Katie: is only for couple
Katie: that’s it
Katie: easy and simple
Katie: nite
Katie: bye (her last five lines can be read as “tanga, ang “lab u” ay para sa couple lang, so meaning, kaya ko sinabi yun kasi couple na tayo”…. tanga tanga mo naman Olof!!)
Olof: wait
Olof: we see each other tomorrow?
Olof: ? (wala na, offline mode na. tawagan ko nga)

What da??? I don’t believe it. She said “lab u” sa akin. Well theoretically and conceptually, kami na nga. Pero i need to test out the hypothesis bukas. kung paano nya ako itreat bukas. Anyway, mukhang nagulantang din ang mga tao sa cyber tindahan. well kausapin ko muna.

Pero in fairness, justice is so sweet talaga. I think my efforts have already been justified. Justice is really sweet. Sana naman tama ang mga pinagsasabi nitong babae na ito kundi yari na naman ako. Pero, thinking of it, maybe she means it. She’s just confused probably because I’m quite different from others. “Weird” nga raw ako. Well probably her perception of my culture which is I’m proud of naman. Plus of course, she said that magpakatotoo ako sa kanya so deretsahan na sinuggest ko na split the bill kami paminsan minsan. What’s wrong with that di ba? Its not wrong naman to help the guy to shoulder the bill. Women of today shout for gender equality, but not this one. Though of course, its ok for me to shoulder the whole bill since I still love to practice chivalry and being a gentleman, but when survival sets in, I have to make some compromises. Anyway, enough of that, I believe on what she said. So let it be. If she does truly love me, she has to accept the different things that she sees on me, whatever they are. Because one of the ultimate things that love could do is to accept things no matter what they are. I may be different from her ex bf (which died three years ago because of a vehicular accident) or from the other guys that she know, but one thing is for sure that she would not go wrong, I truly love her. Anyway, its been a meaningful first semester here in Taiwan. I hope by tomorrow, as we meet, everything would be different on the way we act on each other. I pray that whatever I am nor matter how different I am from others, she would accept me if she says that she loves me.

Every action has an equal and opposite reaction. – Isaac Newton

 

Looking for justification on the things that you have done is not easy. You may find one but its hard to accept. There are things that you do but are not recognized because people don’t tend to see what you did due to the fact that their minds tells them not to see it because their minds told them right from the start that what they should see in the end should be like this or like that. “Standards” is what other people call it. If other people have set a standard, then you’re dead when you did it with all your heart and soul but didn’t live up to their standard.

 

And its hard to accept when those kind of things happen in life, especially something that you did, conceptualized by heart, executed by knowledge and never recognized, just thrown out in the dust bin of the mind. Just like what happened to me, I did the best I could, conceptualized it in my mind and heart, executed by knowledge but in the end she just said that she can’t wear what you gave to her. Justification for these kinds of things are hard to come by. It may never come. It seems that your effort was not that enough for her standards. Even a recognition or words of appreciation just to quench the thirst for justification didn’t come.

Life maybe cruel. The only thing that you could wait for is the “bounce back”. A pat in the back that someday or somehow will come sooner or later. We never know. That’s why I wrote this, because of the pain that what has happened. I felt that somehow I failed somewhere along the way. Or probably, it’s just what she thought, what her mind told her to think so. Either way, I am the one who failed in reality because she thinks so or I know I did my best and never failed. Probably all in the mind….

Tapos na naman ang isang linggo, friday na naman. A lot has happened ngayong linggo na ito. Mula sa kwintas, napunta sa tikoy. And now, here i am writing this down, a bit sober gawa ng 650 mL of a foreign beer. Though if i compare it with da usual pulang kabayo na beer sa pinas, wala itong foreign beer na ito sa kalingkingan ng beer na yun. pero may tama, since nawala yung immunity nang aking bloodstream noong nasa Pinas pa ako. I miss the beer sa Pinas. Ang galing talaga ng brew master ng San Miguel.

 

I started my drinking career when i was 16. Fourth year ako noon nung unang makatikim ako ng toma. Toma pa ang “in” na word noon gawa ng kanta ng The Teeth. May sarili kasi kaming tambayan noong mga panahon na yun. Lahat nang pangyayari sa buong batch namin, tahimik na saksi ang apat na pader na tambayan namin. Tinawag namin HQ kasi headquarters ng Boy Scout yun (di kasi ako CAT nun, ayaw ni ermats), at ayun, dun ang tambayan ng mga senior sa school. since kami ang hari ng studyante, lahat nagagawa mo sa loob ng apat na pader na yun. Una kong toma ay courtesy of Emperador. Hard pa kami noon since gusto namin tamaan sa murang presyo. mahal ang beer, bitin ka pa kung paisa isa lang. Ayon, dun ko nagustuhan ang pakiramdam kapag may alcohol sa dugo. Pero kaya namin ginagawa yun kasi nakakapag bonding kaming mga magbabarkada. I still remember da moments ng bawat isa sa amin ay nalasing at kung anu ano ang ginagawa. Yung isa, nagsuka sa loob ng HQ. yung isa, lakas nang trip, away kasi sila ng jowa nya. Ako ewan. basta da most daring thing na ginawa ko is pumasok ako sa social studies class namin na tamado. Pay attention ako, para di mahalata na tamado at delikado pag nalaman na pumapasok ako sa klase na lasing (si ermats kasi, teacher din sa kabilang college ng university at kilala talaga ako ng mga propesor).

 

Umapak ako sa kolehiyo. Op cors, ako’y nakawalang estudyante, pedeng gawin lahat basta kaya mong lusutan. At kasama na doon ang pag inom. Noong pers year ako, di ako umiinom gaano. Pero nung tumuntong ako ng 2nd year hanggang sa makagraduate, isang araw sa bawat linggo na hindi ako lasing. Naaalala ko pa noon ang pinakamatinding hang over ko, anibersaryo kasi ng org ko noon. Inuman to da max, una hard liquor na emperador. noong maubos na, switch to mr. ginebra san miguel with matching grape juice para sa chaser. ayun, gawa ng nagbago ang toma, was na, bagsak ako. dalawang beses ako sumuka. at sa sobrang kalasingan ko, napansin ko na kornik na buo ang sinusuka ko. yun kasi ang pulutan nung nag gin na. kinaumagahan, di ako makakilos gawa ng hang over. langyang gin yan, sinumpa ko talaga. hanggang sa tumanda ako sa aking unibersidad, kapag may nagaaya ng inuman, tinatanong ko agad kung ano ang titirahin. op cors, either emperador o red horse, kasi mga sosyal na nag aaya ng inom. di sila nag gigin.

 

Apter graduation, op cors kasama talaga sa trabaho ang inom. unang trabaho ko noon sa San Miguel Foods, mga kasama ko na mga senior employees, pala inom din. Pilsen at San Mig Lights ang trip, kaya malumanay ang inom. pero bumabaha sa toma kasi parepareho kaming mga empleyado ng taga gawa ng beer. as usual baguhan sa corporate world, wala akong ideya sa usapan. kaya tahimik lang ako. kaya mas gusto ko pang makipag inuman sa mga farm aides ko kasi sila kahit gin lang, andun naman yung usapan na biruan, tawanan at kung anu anong anek anek na gusto ko kapag inuman.

 

Di pa doon nagtatapos, pangalawang trabaho ko sa SAGIP sa BML. Noong unang aya sa akin na uminom, ilang araw pa lang ako noon, di ko muna masyado naenjoy kasi baguhan pa lang ako sa lugar. Pero nang lumaon na, nagustuhan ko na. At ako ay nageenjoy sa bawat drinking session. Dito ko naexperience na ang inuman ay isang pangyayari na kung saan na lahat kayo ay parepareho, lahat nakakapag palitan ng kuro kuro, mga saloobin at kung anu ano pa. Biruan, tawanan, palitan nang sakit sa loob sa trabaho, mga problema sa trabaho at da seym tym, pagkakataon mo na makilala ang bawat isa na kaharap mo sa lamesa at may kanya kanya kayong isang bote ng toma. Di ko makakalimutan ang drinking sessions sa BML. May gabi na intellectual na usapan, may gabi na relax lang. hayaan muna ang trabaho. may gabing kasiyahan na kung saan ang lahat ay nagdidiwang sa tagumpay sa buhay ng isang tao (da beer bong by Sasa, i miss dat). doon ko naranasan na ang inuman ay para sa lahat ng kayang uminom. I wud never porget da drinking sessions in BML. enjoy ako sa bawat gabi na may hawak akong isang bote ng toma. walang tutulad sa bawat sandali na kaharap mo ang lahat ng tao at parepareho kayo na nagenjoy sa bawat lagok ng beer.

 

Agosto ng taong 2007, nagresign ako sa SAGIP project para magaral ulit sa Taiwan. At eto ako sinusulat ngayon ang aking mga nadaanan sa pamamagitan ng drinking sessions. At habang inuubos ko kanina ang natitirang toma sa bote habang nakaharap sa Taipei 101, narealize ko na sa buhay, that we are just passing by to each people that we know and we knew. Pero ang bawat sandali ng pagdaan eh nagdadala ng magandang alaala. Na kung saan, kapag nabigyan ng pagkakataon na madaan ulit tayo sa buhay ng bawat isa, di na tayo magdadalawang isip na sa pagkakataon na yun. at gugustuhin natin na sa lamesa ulit magkakaharap harap na may hawak na bote ng beer at kwentuhan sa nangyayari sa bawat isa. Sana magkaroon ako ulit ng pagkakataon na maulit ang BML days ko. Aasa ako na darating na yun. Pero ngayon, tiis muna, kahit BITIN ako sa beer….. huhuhu…… padala kayo beer sa akin please… la kwenta beer dito….

 

Tingin sa relo ng cellphone, 4.45 pm. Ayos, hindi ako malelate this time for a date. andito naman na ako sa station and within 10 minits andun na ako sa station ng workplace nya. Ako naman ang nagaya sa date na ito kaya di dapat ako malate. pero anyway, the usual ko na itong oras lagi para di malate. isolated cases lang naman yung dalawang late ko. Ayan na yung tren, makasakay na nga. Ano na naman kaya meron sa date na ito, wat wud be for me tonight. Bahala na. Ayan, nasa station na nya ako. Lakad papunta sa exit. Tingin sa cellphone, 4.55 pm. Ayos, 5 minits early. Tawagan ko na nga siya, asan ba yung name nya sa dialled numbers, ayan, nagriring na, pero as usual di sinasagot agad. 4 na ring na. Ayan, sinagot na…

 

Katie: Wei…. (the usual na bati, kahit alam nya na ako tumatawag)
Olof: Hi, i’m here at the station now…. (at nauna ako sa iyo, hihi)
Katie: Ok, give me 5 minutes.
Olof: Ok, i’ll just wait for you here.
Katie: Ok, bye.
Olof: Ok, bye, I love you. (click. binaba agad. muntikan ko pa di masabi na i lab u)

 

Ok, 5 minits raw, antay lang Olof. dati na yung nagaantay ka ng 5 minits lang talaga. may cases din naman sya na nagaantay ka ng 10-15 minits. Da worse yung 30 minits. Pero ok lang yun. Lab ko naman talaga sya eh. Ay, ayan na sya, reconizable kahit malayo. Nasanay na talaga ako sa mga mukha ng chekwa kahit pare pareho silang singkit.

 

Olof: Hi… (sabay wave)
Katie: Hi. (ngiti nyang nakakalusaw, nalulusaw ako!)
Olof: How was your day?
Katie: My day was good. Work was fine. (lagi mo naman sagot yan eh, pero sige tama yan, ipagpatuloy) How about you? Olof: Doing fine too, nothing much new over my studies.
Katie: That’s good. (sabay kapit sa aking elbow. WAW! dis is da pers tym na ginawa mo sa akin ito! im flattered!)

 

Sakay kami ulit sa MRT papunta sa isang lugar na maraming resto. Ayan, nakarating din. dami nga naman resto na parang tutyalin ang ambyans, Italyanini resto raw gusto nya kainan. Ayun. Nakita ko din ang resto na gusto namin puntahan. Pasok. Upo. Tingin sa menu na binigay ng waiter. Hhmm, ah eto, masarap ito, parang Sbarro. Ito nga kunin ko. da usual, sya kausap ng waiter, chekwaan sila. buti na lang may kasamang inggla ang menu. Ayan, nasabi ko naman gusto ko na order. Antay na lang na dumating. Usap muna kami.

 

Olof: Are you going home to Taichung this weekend? (taga taichung kasi ito)
Katie: No, but i’m going to Taoyuan to my grandma’s place, but my mom will be there too.
Olof: Ok. Taoyuan’s not far from Taipei.
Katie: Yeah, i’ll just take the bus (wait, suot mo ba ang kwintas na binigay ko? oo nga! WAW! ano ba meron sa iyo at magaganda ang kinikilos mo?!)
Olof: Ok. Oh, you’re wearing the necklace that I gave you.
Katie: Yeah, and it looks nice on me, though I can’t wear it all the time. (yeah i know your reason pero, MASAYA ako kasi sinuot mo in pront op me)
Olof: Yeah, it does look nice on you (ayan na yung order)

 

Hhmm, ok tong akin ah, Fettuccine in white sauce with onion, bellpepper and tomato strips. Hhmm, sarap. Sa kanya eh parang empanadang malaki, pero di empanada op cors. hehe. nalimutan ko lang ang english term sa inorder nya. Usap habang kumakain. Kain habang usap. Ayan natapos din.

 

Olof: Let’s go? (sabay hawak sa bill, which in fairness, di abot 600NT$)
Katie: Yeah, let’s go. Do you want to divide the bill? (wat?! tama ba narinig ko?! o may tama lang tenga ko? you’re opering to split the bill? pers taym ulit!)
Olof: Oh no, its ok. Maybe next time. I can handle this one. (oo nga, kaya ko naman. pero salamat na din sa oper mo)
Katie: Ok. Let’s go. (aba, kapit ka ulit sa akin ha, di naman totally malamig dito sa labas)

 

Lakad papuntang subway. Talk about things para di naman sya mabato. Da usual way paghinahatid ko sya pauwi sa kanyang apartment building. Ayan, subway station na kami. Sakay ng tren. Usap usap abawt lyf at kung anu anong anek anek. Muntikan ko pa di napansin na station na pala nya. Baba sa tren. Lakad ulit, habang usap pa din. Ayan, nakarating din sa door ng apartment building nya.

 

Olof: Thanks again for the night. This is a memorable one. (oo nga, apter all da things na pinakita mo sa akin)
Katie: Its ok. I had a good time too tonight.
Olof: Ok see you next time, i’ll just call you when i get home.
Katie: Ok, take care.
Olof: Take care too, I love you. (nak ng tinalupang tipaklong! talagang di mawawala ang i lab you na yan bepor magkahiwalay!)
Katie: Ok, I lo………

 

Plop……

 

Nyay! Nasira ang imagination nang dumaan ang aking harap ang propesor ko na chekwa! Welcome back to reality Olof! Hay, imagination mo nga naman. Kung saan saan kayo nagpupunta ng utak mo. Pero kam tu tink op it, may posibilidad kaya na mangyari ang naimagine ko? Meron siguro, pero di lahat. Hay… kung anu ano na naiisip ko. Lab na lab ko talaga si Katie. Takbo sya ng takbo sa isip ko, di yata napapagod (korning pick up line yun ah).

 

But blessing sa atin ang magkaroon ng creativity sa utak natin. It’s what keeps us to push for what we want but also keeps us in check so that we wouldn’t have nervous breakdowns during our failures. Have a life, enjoy life sabi ng iba. Isa lang yan, di katulad ng pusa na 9 ang buhay, kaya maging imaginative ka sa lahat ng bagay. Pero sana nga, sa aking imahinasyon, magkatotoo ang ilan sa mga iyon. Di naman masama mag isip di ba? Kaso mali na naman ang firing ng aking brain cells, pinapagana ang left side ng brain ko, kaya ako napapaisip emotionally, hindi yung right side kaya di ko maayos for stat analysis data ko. Hihi. Yosi at kape lang ito. Ok na lahat.

 

Alarm ng cellphone mo tumutunog. Asan ba yang cellphone na yan, di ko makapa. ayan, nakapa din. off ang alarm. 8.30 a.m, may exam ka pa mamaya. ano ba meron kagabi? ah, ang special tikoy. punyeta, hanggang ngayon napaka kontrobersyal talaga ng tikoy na yan. parang chismis sa isang artista sa pinas. hhmm, makabangon na nga. punta sa computer, click mo skype. uy, online ang kailangan kausapin.

Olof: hi katie.. good morning….
Olof: i think we overlooked something yesterday
Katie: morning
Olof: i thinked we missed something yesterday? (sana magets mo na ibig sabihin ko sa
“overlooked”)
Katie: what
Olof: you ordered their special cakes right? did they include it in our bill or not? coz i saw something in our bill that looked the same price with what you ordered.
Katie: yes (that confirms it na ako nga nagbayad special tikoy mo. hmp.)
Olof: so i paid for it?
Katie: yes (dobol conpirmation)
Olof: why? (oo nga, bakkkkkket?)
Katie: ok
Katie: u r ask me to pay for u (may sinasabi ba ako? pero yun nga ang implied message, hihi)
Olof: no…. (pinoy nga ako… palusot agad)
Katie: so
Katie: what the problem there?
Olof: i was just wondering why i paid for something that i don’t know of… (mukha ba akong credit card?)
Katie: for my family
Katie: if u love me
Katie: u should love all my lover (ay… kanta ng Spice Girls yun ah…. hhmm)
Olof: go on…
Olof: how do i get involve with that? (oo nga, intellectual property rights)
Olof: i mean its ok that you buy something special to them and me paying it up but where do i get involve then? (para alam ko kung kelan ako eepal, di ba?)
Olof: are you gonna say that it came from me or something?
Katie: yes
Olof: so you’re gonna tell them its from me? (kulit ko talaga!)
Katie: yes (buti naman!)
Katie: other question
Olof: nothing more….
Olof: i rest my case…. (tameme ako, your honor)
Olof: but next time, please tell me so ok?
Olof: so that i would know what is it for. (di naman ako ATM machine noh….)
Katie: ok (good… buti gets mo agad….)
Katie: u should do this by yourself
Katie: no i ask u to do this
Katie: this is chinese culture (da wat?!)
Olof: do what?
Katie: gift
Katie: for family
Olof: during chinese new year?
Katie: that is the most importand
Katie: and some other festival
Olof: ok. please do tell it to me. because i’m new to your culture. (oo nga, alam mo naman na tanga tanga ako sa ganyan kasi pinoy ako! Pinoy ako! di chekwa)
Katie: ok
Katie: we can go and chosse
Katie: one
Katie: again.. (nak nang tipaklong! tikoy ulit? para kanino? sa kamag anak mo? di naman ako tatakbo sa politka ah!)
Katie: u can buy one for my sis (sa kapatid mo? kapatid mo ba nililigawan ko? pero ok. accepted. since i wanna be treated good in your pamily di ba?)
Katie: haha
Katie: u should let her like u.. (well sana nga)
Olof: haha
Katie: she is the important person in my family (nakupo! si LOTUS FEET!)
Katie: i m serious
Olof: ok. (takot ako! baka may bagwa!)
Katie: good
Olof: anyway, are you telling me something on this?
Katie: yes
Katie: i ‘ll give u some idea
Olof: i mean, things that i tell you, you take me seriously now? (oo nga, apter da kwintas and tikoy mo)
Katie: yes
Katie: i m serious
Olof: like when i say i love you to you, you take it seriously?
Katie: not yet (ganun???!)
Katie: better than before (good! some progress!!!)
Katie: i m seeing what r u gonna do
Olof: still testing me…
Olof: ?
Olof: you there? (sagutin mo tanong ko!)
Katie: yes
Olof: so you i am still on the testing stage
Olof: ? (ano ba??? sasagutin mo ba o hindi? tagal mo kasing sumagot eh)
Olof: i mean i am still on the testing stage?
Katie: yes (ok. pakipot epek.)
Olof: ok (pagbigyan na nga)
Katie: also
Katie: u said we r friends
Katie: few days ago
Katie: so do i
Katie: u need time
Olof: ok, i already made up my mind yesterday on that matter…. but its ok for me… take your time too (well give and take relationship naman tayo eh. lab naman kasi kita)
Katie: thanks
Olof: don’t mention it
Katie: i have to
Olof: ok.. you’re welcome i should say
Katie: yes
Olof: well i have to bid goodbye for this morning… got a written exam, not an oral exam… just knew it last night… bye for now… I love you. (kulang na lang kiss! parang ganito: mwah! mwah! nak nang tipaklong sa linya talaga! swabbbbeh!)
Katie: ok
Katie: good luck (i’m going to need it)
Olof: thanks

Hay, isang magandang umaga, bagong gising ulit ako nang mga oras na ito pero maayos naman ang usapan. ang langyang tikoy na yan eh may pupuntahan naman pala at courtesy ko. hhmm, sana talaga na sabihin nya galing sa akin. para may mukha naman ako na ihaharap sa pamilya di ba. hihi. pero humihirit pa ng tikoy yata para sa mga kamag anak. ewan ko ba sa kultura na yan. di naman ako tatakbo sa pulitiko eh kailangan ba magbigay ako sa kamag anak? di ko alam. hmp. pero justified na ang kontrobersyal na tikoy na yan kagabi. di yata ako pinatulog ng espesyal na tikoy na yan. pero nagkalinawan din. well i think its a better day today. sarap ng kape na malamig, at usok sa baga at sabayan mo pa ng Umagang kay Ganda na bersyon ni Bamboo. A great day is starting. hay, pagkaubos mo ng kape at yosi, maligo ka na at may exam ka pa! sana tuloy tuloy ang magandang umaga at ituloy pa hanggang gabi.

The following events takes place between 3.30 pm and 9.00 pm (naks! parang 24)

Anong oras na, 3.30 na, gumalaw ka na at may hahanapin ka pang kwintas ni Darna. Tama na ang pakikipag chat sa mga pards mo sa BML. Galaw na. Ligo. Bihis. Paalam ka muna sa mga ka chat mo. Ayun, update raw sabi ni rona, ok sige update. Labas ng room, lock ang pinto, punta sa elevator, pindutin ang down button, antay sa elevator, ayan na, sakay na pababa, labas sa main dorm ng room, tingin kung umuulan, tama, ambon lang na maliit ang patak, kayang magbike papunta sa night market na malapit sa main gate ng university. Kalas ng kandado sa bike, sakay, pedal lang ng pedal hanggang makarating sa paradahan ng mga bike sa main gate.

3.50 p.m. na, ayan, nakarating din sa pupuntahan, ikandado ang bike. Lakad papunta sa kabilang daan sa pamamagitan ng underpass. Hay, nakarating din sa dapat puntahan. kailangan kong hanapin ang mga silvershop na nagkalat. Lakad sa kahabaan ng night market. Ay eto, tingin sa silver shop ng necklace na maganda, hhmm…

Olof: duo shao chien (ungas, lakasan mo boses mo di ka naintindihan nung tindera)… How much is this (ayan narinig ka nung tindera)…
Tindera: 390NT$

Ok, abot kaya, kaso di makintab yung pwet ng baso na nakakabit.

Olof: I’ll just comeback… (balikan ko na lang, da usual na sabi ng pinoy pag window shopping)

Lakad pa, dami naman silvershop dyan. Eto kaya, tingnan ko. Hmp, walang magandang design. Lakad pa. Ayun, mukhang may maganda dun. Tingin, hanggang sa mapansin ako nung tindera na maganda. Hhmm, ayos mga design nila. Chinechekwa ako, di ko maintindihan. Pumasok na lang kaya ako at nang makita ang ibang design. Pagpasok ko ayos ang mga design ng mga earrings, pendants, bracelets at necklaces nila. Tingin ako. Ikot ng 360 degrees ang ulo ko para makita ko ang hinahanap ko. Hhmm, ayun, ayos yung isang maliit na pendant, pwet ng baso pa rin kaso mas makintab naman ang pagkakapolish kesa dun sa nauna. Chinechekwa ako nung tindera, parang gusto sabihin eh kunin mo yan, maganda yan.

Olof: I’ll buy this one (ayan, naintindihan naman ako)

Kuha ng caculator si ate, 590 NT$ raw, multiply by 0.15, ayos, may discount ako na 15%. Hehe. Ayun, nilagay ni ateng maganda na tindera sa box na maliit. Di mailagay, tinuro pa ni kuyang tindera na kasama nya. Pero napansin ko mukhang maikli yung necklace.

Olof: Can you make this longer? (sabay turo sa kwintas ang sensyas sa kanya na pahabain nya)

Akala ni kuya mahabang slim box ang kailangan ko kaya tinuro yung box na mahaba pero manipis. Then inulit ko ang senyas ko. Nagkaintindihan na kami. Habang pinahahaba ni ateng tinderang maganda ang kwintas, tingin tingin ako. Something caught my eye, ayun isang pendant na hugis isda, pero hati, isang silver at isang gold. Hhmm, ayos to ah. tingin sa price, ba, ok ha. Senyas ko kay ateng tinderang maganda na kunin ko din yun. Dalawang kwintas na maganda, not bad. Yung isa eh saka ko ibibigay, tapos yung hugis isda bigay ko ngayon. Kuha ulit ni ateng tinderang maganda ang calculator at compute nya ang total price. Pumatak ng 833NT$. Not bad.

Ok, layas na sa tindahan. iniisip ko pa ang mas magandang combo gift. Hhmm, ok siguro yung maliit na teddy bear by Hallmark. Lakad papuntang Eslite bookstore, pasok, punta sa novelty items. Ayun, ok yung isang teddy bear na yun ah. Tingin sa price. Ok, can afford, saka tama lang sa tema (naks! may theme theme pa ako na nalalaman). Bayad sa counter. Labas. 4.29 pm na. Yari ka na Olof! Tawid ulit. punta sa bike, pauwi ng dorm. pedal lang ng pedal. Ayan, nakarating na din sa dorm. buksan ang paperbag, isabit ang kwintas sa leeg ni teddy bear (di pa ako nakakaisip ng pangalan para sa kanya as of presstime, hihi), lagay ulit sa paper bag. Labas ng room, punta sa baba, tingin sa wall clock ng front desk, 4.50 na. Yari, kailangan ko nang tumawag at sabihin na malelate ako ng ilang minuto. Tawid. Lakad sa sidewalk papuntang MRT station, bunot sa cellphone, dial ang number nya. Nakupo! Bakit ayaw yatang magconnect. Baka walang signal or low battery (pinoy nga ako sa iniisip kong dahilan kung bakit ayaw makakonek). Lakad, tawid, ayan na nasa MRT station na. Labas ang school ID, kasi yun ang pamasahe mo. Sakay, ayan, tawag ulit habang nasa tren. Ayaw pa rin. Nevermind na lang, malapit lang naman na ako. Biglang vibrate ang telepono sa bulsa ko. Nakupo! sya nawa ang tumatawag. nakakahiya. Flip open ang cellphone…

Olof: Hello…
Katie: Where are you? You’re late for the second time. (yari ka! late ka na naman daw)
Olof: Sorry, I just picked up a few things. I’m already on my way.
Katie: Where are you now? (yan nagpalate ka kasi Olof!)
Olof: I’m already here at Daan Station. I’ll see you at the station.
Katie: Ok, see you, bye.

Patay, late for the second time. Kakahiya. hmp, yaan mo na, may gift naman ako sa kanya. Makakarating din naman ako sa paroroonan.

After a few minutes… ayan nasa station na. Baba sa exit. Ayun nagaantay na sya.

Katie: Let’s take the bus.
Olof: Ok.

Habang naglalakad papunta sa bus stop….

Olof: So how was your day?
Katie: Good, just like yours.

Ok, hindi galit. Ayan na yung bus na sasakyan namin papunta dun sa tutyal na mall. Pagkasakay sa bus…

Katie: This is for you (sabay abot ng paper bag), Chinese New Year Gift. It’s a calendar.
Olof: Oh, thank you very much. That’s nice of you. (twisted, unexpected na meron pala akong gift sa kanya. ayos, i appreciate it.)

Sakay sa bus, baba sa tamang babaan. Tawid sa daan, punta sa mall. Di makita ang resto na gusto nyang puntahan. Tanong sa isang tindera, in chekwa op kors. Ayun, tinuro at nakita naman namin. Upo, sabay basa ng menu. di ko maintindihan kasi chekwa ang sulat. Pero affordable naman ang price. Siya na pinag order ko. ok lang naman sa akin. Tinawag ang waiter, sinabi ang order. Ok, umalis ang waiter. Usap ng kaunti…

Olof: Oh, I almost forgot, this is for you (sabay ang abot ng paperbag, ganda ng reaction nya, priceless). Open it up.
Katie: (binubuksan ang paperbag, nakita ang nasa loob) Oh, but you already gave me a teddy bear, why do you keep giving me like this (nagsasalita habang nakasmile).
Olof: No, that’s a different one. (ayan, napansin na din ang kwintas. mukhang ok lang sa kanya. ayan nakita na, kaso binalik yung teddy bear sa loob ng paper bag)
Katie: Thank you, i appreciate it.

Dumating ang order, at eto ang mga inorder:

Elongated rice sautéed in butter with carrots, beaten eggs, garlic, green peas and small shrimp (sinangag na kanin, tutyal version)

Egg congee, Hong Kong style (congee talaga)

Powdered radish deep fried in first class vegetable oil (tikoy, di ko malaman kung bakit radish raw)

Ground glutinous rice rolls (malagkit, di nga lang matamis)

Ground glutinous rice with a filling of deep fried flour batter (parang malagkit din, kaso sa gitna eh parang espongha na pinirito)

Hot Soybean milk with a taste of almond and with soybean curds (taho na sinabawan, may almond flavor lang para matamis)

Habang kumakain, tinawag nya ang waiter at nagchekwa. umalis ang waiter at bumalik na may dalang isang papel. Order slip ng special tikoy ng resto, sinulat ang details kung kelan nya kukunin ang order. Natapos kami kumain. Di ako masyado nakakain kasi mataas ang adrenaline ko sa katawan, di ko alam kung bakit. May nararamdaman na naman ako na kakaiba. Inabot ng waiter ang order slip namin, nakakabit dun ang order, tinignan ko, 3 klase ng tikoy ang nasa checklist.

Olof: Do i also have to pay for this (sabay turo sa checklist na finil apan nya)
Katie: Yes (nak ng tinapang tipaklong! pati special order nya eh ako magbabayad? at this moment i am still hoping na sya ang magbabayad)

Punta ako sa counter. Ampoo poo naman! Isinama nga sa bill ko yung inorder na special tikoy na kukunin sa February! Umabot ng lagpas 1000NT$ ang special tikoy na yan! Tuloyang bill ko eh lagpas 2000NT$. Nak nang tipaklong! Dis is da pers taym na lagpas 2kiyaw ang bill sa isang date! Walang hiyang tikoy yan!

Sinabi ko sa kanya…

Olof: So you’re going to get your order on February right?
Katie: Yes, its not yet available as of this time (tanga mo naman, parang gusto nyang sabihin), and I am going to pay it when I get it.
Olof: But they already included it on my bill. (langya, i am hoping na babayaran mo ako ngayon. sige na please. please pay me up)
Katie: Ok. (patay na! wala na akong mababawi dito! sana na lang sabihin nya eh ang isa dun sa mga special tikoy eh galing sa akin)

Lakad papuntang subway station. Wala akong ibang maisip, twisted na naman ang sitwasyon, maayos na naman sana. 2nd twist na ito. kung pede lang magmura ng malakas dat taym ginawa ko na. pero dito na lang. P***** **A!!!! Ano ba meron sa babaita na ito! Sakay sa subway, kwentuhan para malibang ang isip. Ok, nakarating sa station nya. Kwentuhan while walking her home. Ayan, nasa tapat na kami ng pintuan ng kanyang apartment building.

Olof: Thanks for the time tonight, goodbye and I love you. (naks, di talaga mawawala ang I lab u bago magkahiwalay!)
Katie: Ok. Goodluck on your exam tomorrow. Bye.
Olof: Thanks. Bye. (sabay wave ng babay)

Lakad patungong subway station ulit. nanlulumo ako. walang hiya, nadale ako sa tikoy. Makikinig na lang ako mp3 player ko. Sakay sa tren, upo, listen to music. Di ko talaga matanggal sa isip ko yang tikoy na yan at kung ano pakay nya sa akin. Hmp. Ayan, nasa transfer station na ako, lipat ng line ng tren, pauwi ng dorm. Nakarating din sa dorm. Binunot ko ang cellphone sa bulsa ko para tawagan sya. Ring lang ng ring. baka nagshower. try ako ulit, wala pa rin. Apat na beses. Wala. ayaw na yata makipag usap sa akin. 5th time, ayan, nagriring….

Katie: Wei? (hay salamat, sinagot din… wei is hello ng mga chekwa sa telepono)
Olof: Hi. I’m home.
Katie: Ok, good. (cut ka na naman sa gusto mong sabihin)
Olof: Just want to say that I hope you appreciate the necklace that I gave you. Uhm, its my proof that I do love you and everything I say. I chose the necklace to it’ll be close to your heart (nak ng tinapang tipaklong! deadly weapon sa mga linya!!!) and its a sort of a shape of a fish. I chose the that design because everytime you wear that, it’ll remind you of me. (swabehhh!)
Katie: Yes, thank you. But I can’t wear it everyday with something gold on it because my skin’s sensitive…. (wat da tetra pak did you just say???)
Olof: Uhm, its not real gold, just a…..
Katie: Yes, but i can’t wear it all the time.
Olof: Ok, but i hope you do wear it sometime. Anyway, its one way to show to you that I am true to my words and I lab you…(hayop na naman sa linya!!!) uhm maybe I’ll just see you on friday, i’ve got an exam tomorrow.
Katie: Ok. See you. Bye.
Olof: Ok. Bye. I love you.

3rd twist of the night! Wat da pak just happened to me. Tinimbang ba ako ngunit kulang kaya ako nagkakaganito! Hayuuuupppp!!!! Sheet! Jazkol! Kulang lang yata ako sa espirito ng alak at nagkakaungas ungas na naman ang buhay ko. Di ko malubos na maisip. Bakit nagkaganun. Tsk. Kahindikhindik talaga ito. Hay, tulog ko lang siguro ito, na sana eh ayos ang lahat. Siguro lie low muna ako, di muna magpaparamdam sa mga susunod na araw. Hay. Ewan. Bahala na. Bast isang malaking EWAN ko. Tsk. Twisted nga naman ang lahat.

Isang kobersasyon ulit. Akala ko dun lang matatapos sa kwintas ni Darna. May kasunod pa.

Katie: hi
Olof: hello (nakupo, kaninang 10 am pa ang message nya, anong petsa na, 12:30 na… yari)
Olof: what’s up?
Katie: food
Katie: good
Katie: what r u doing
Olof: nothing much
Olof: how about you? (caring)
Katie: working
Katie: anything to do tonite?
Katie: r u feel bored in taiwan (caring din!)
Katie: haha
Olof: well im not bored yet…
Olof: soon to be… haha
Katie: ic
Olof: why… are you bored here in this city? (concerned naman din ako)
Katie: no la
Katie: what r u going to do tonite
Olof: nothing… unless something comes up (nagdadalawang isip na ako sa linyang ito)
Katie: m
Katie: wanna go out
Olof: where?
Katie: breeze center (nak nag tinapang tuna, tutyal itong lugar na ito!)
Olof: uhm dinner or coffee? (sana kape lang, kape lang…..)
Katie: dinner (patay!!)
Olof: why in breeze center? you’ll check out the bag that you want?
Katie: yes
Katie: and something else
Katie: do u wanna go
Olof: ok
Katie: wanna have dinner there?
Katie: chinese style
Olof: uhm how bout in sogo area (suggest na ako ng lugar na mura lang ang dinner)
Olof: its just near
Katie: i heard the one very nice in breeze center
Olof: and?
Olof: what did they say about the food?
Katie: dimsum (siopao, siomai, ayos parang chowking!)
Katie: not sure the spelling
Katie: hk style
Katie: small dish..
Katie: ?
Olof: ok… how much budget would i alot for this? (talagang nagdadalawang isip na talaga ako)
Katie: if u don’t want to go (ayan! kakuriputan ko kasi… lumabas na naman ang mga linya nyang yan)
Katie: then forget it
Olof: just managing my finances (naks! pero totoo)
Olof: i wanna go ok… i just don’t want to happen again what happened last month wherein we didn’t see each other because i ran low of budget… (true… kung pede lang magpaawa epek ang wallet ko sa kanya ginawa na noon)
Olof: i hope you understand… (ako din paawa epek)
Katie: 2000 is enough
Katie: they don’t show the price on that
Katie: sorry
Olof: 2000? (wat da pack is that price! 2000NT$ for a siomai and siopai dinner? nasa kongreso ba ako ng Pilipinas?)
Katie: won’t be over than this (sure it won’t)
Katie: ?
Olof: ok (wala ng magagawa, napasubo na….)
Katie: ok
Katie: see u at 5
Katie: ?
Olof: ok
Katie: if u don’t want to go
Katie: just say it
Katie: why did u reply so late.. (ayan, iba na tuloy iniisip, kung anu ano pa kasing naisip mo na isulat ito)
Olof: its ok for me… i should spend time with you also… to show that i love you…. (hell yeah! pamatay sa mga linya!)
Katie: ok
Katie: good
Olof: replying late because i was looking for my reviewer in my laptop (palusot)
Katie: ic

Nagulantang at napasubo na naman ako dito. Sa susunod nga di na muna ako makikipag usap sa kanya kapag bagong gising ako. ganito tuloy, napapasubo at nagugulat sa sinasabi. Akalain mo yun! 2000NT$ dapat ang budget para lang sa siomai at siopao (dimsum kasi sabi nya). Di naman ako member ng Congress of the Philippines por dat price! Hayuuuuppp!!! Dapat mas masarap sa Chowking ang kanilang siomai at yung sawsawan nila! Bigyan ko na nga nang kwintas ni Darna ito at nang maglakas loob ako sa kanya na sabihin ang patungkol sa contribution, Dutch treat at conjugal property. Napapasubo ako sa babaita na to! High maintenance! Daig pa ang kotse. Huhuhu. Pero naniniwala pa rin ako sa tyaga. Konti na lang.